นิทานคลาสสิกอมตะ เรื่อง พ่อเฒ่าใจงาม

นิทานคลาสสิกอมตะ เรื่อง พ่อเฒ่าใจงาม

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพ่อเฒ่าใจดีนามว่า วาลิแดดกัญจาย์ มีอาชีพรับจ้างตัดหญ้าขายให้คนเลี้ยงม้า พ่อเฒ่าเป็นคนมัธยัสถ์จึงพอมีเงินเก็บสะสมไว้พอสมควร

เช้าวันหนึ่งพ่อเฒ่าได้ไปซื้อกำไลมา 1 วง แล้วเดินทางไปหาพ่อค้าซึ่งเป็นเพื่อนสนิทและเอ่ยว่า เพื่อนรัก ท่านเดินทางไปค้าขายร้อยเอ็ดเจ็ดหัวเมือง ท่านได้พบหญิงใดใจงามเปี่ยมด้วยความกรุณาบ้างหรือไม่?

เพื่อนสนิทครุ่นคิดเพียงอึดใจ อึ่ม ต้องเจ้าหญิงแห่งไคสถานแน่นอน

พ่อเฒ่าเอ่ย คราวหน้าถ้าท่านไปเยือนไคสถาน นำกำไลทองคำวงนี้ถวายองค์หญิง แจ้งให้ทราบว่าเป็นของกำนัลจากคนที่ยกย่องในความเอื้ออาทรของพระองค์

อีกไม่กี่เดือนต่อมา เพื่อสนิทของพ่อเฒ่าได้ไปยังไคสถาน และนำกำไลทองคำมอบแด่องค์หญิง องค์หญิงประหลาดพระทัยที่ได้รับของขวัญ เธอจึงประทานอูฐบรรทุกผ้าไหมเลอค่าเพื่อตอบแทนน้ำใจของเจ้าของกำไล

พ่อเฒ่าวาลิแดดยืนอ้าปากค้างเมื่อเห็นเพื่อนนำอูฐมาให้ แย่แล้ว จะทำอย่างไรดีกับของล้ำค่าเหล่านี้

พ่อเฒ่าตัดสินใจให้เพื่อนนำของล้ำค่าทั้งหมดถวายแด่องค์ชายเนกาบัดผู้กล้าหาญ เพื่อสนิทของพ่อเฒ่าจึงเดินทางไปยังเมืองเนกาบัด เจ้าชายแห่งเนกาบัดปลาบปลื้มพระทัยที่ได้เห็นของขวัญล้ำค่า พระองค์จึงประทานม้าฝูงใหญ่ให้กับพ่อเฒ่าเป็นการตอบแทน

เมื่อพ่อเฒ่าทราบว่าองค์ชายประทานม้าให้ก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไรดีจึงบอกเพื่อนว่า เพื่อนเรา ท่านเก็บม้าไว้ 2 ตัว ที่เหลือนำถวายแด่เจ้าหญิงแห่งไคสถาน เมื่อไปยังไคสถาน องค์หญิงก็ประทานปลา 20 ตัว บรรทุกเหรียญเงินมาเต็มหลัง

เยี่ยมไปเลย พ่อเฒ่ากล่าว ลาเป็นของท่าน 6 ตัวที่เหลือนำไปถวายแด่เจ้าชายแห่งเนกาบัด

เมื่อกลับจากเนกาบัดเจ้าชายก็ประทานม้า 20 ตัว อูฐ 20 ตัว และช้างอีก 20 เชือก พ่อเฒ่าตัดสินใจโดยไม่ลังเล เพื่อนรัก เก็บสัตว์จำนวนหนึ่งไว้ ส่วนที่เหลือนำไปถวายองค์หญิงแห่งไคสถาน

พระราชาแห่งไคสถานประหลาดใจยิ่งนัก ลูกรัก ดูท่าทางว่าวาลิแดดผู้นี้คงหลงรักลูกเข้าแล้ว เขาคงร่ำรวยมหาศาล จึงได้ส่งของขวัญล้ำค่ามาให้ครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นทีเราควรจะไปเยี่ยมเขาสักหน่อย

เมื่อได้ทราบข่าวจากเพื่อนสนิทว่าพระราชาและองค์หญิงแห่งไคสถานจะมาเยี่ยมเยือน พ่อเฒ่าก็กลุ้มใจเป็นยิ่งนักในความยากจนของตน ในคืนนั้นเขากลุ้มใจจนนอนไม่หลับ

แต่แล้วก็มีนางฟ้าปรากฏกายขึ้น ไม่ต้องกังวลไปวาลิแดด เบื้องบนได้เห็นถึงความมีน้ำใจของท่านแล้ว นางฟ้าก็หายตัวไป เช้าวันรุ่งขึ้น วาลิแดดก็ตกใจเป็นยิ่งนัก เมื่อพบว่าบ้านที่ตัวเองอยู่กลายเป็นคฤหาสน์หลังงาม มีคนรับใช้มากมาย เสื้อผ้าที่ตนเองใส่ก็เป็นแพรพรรณชั้นดี

และแล้วพระราชาและองค์หญิงแห่งไคสถานก็มาถึง พ่อเฒ่าจัดงานเลี้ยงอย่างสมพระเกียรติ หลังงานเลี้ยงพระราชาตรัสถามว่า พ่อเฒ่ามีความประสงค์จะได้เจ้าหญิงเป็นคู่ครองหรือไม่?

มิได้ ข้าพระองค์แก่หง่อม ขี้ริ้วขี้เหร่ ไม่ควรคู่กับองค์หญิง พ่อเฒ่าตอบ แต่ข้ารู้จักชายหนุ่มผู้กล้าหาญที่น่าจะเป็นคู่ครองขององค์หญิง พ่อเฒ่าจึงส่งคนไปยังเมืองเนกาบัดเพื่อเชื้อเชิญเจ้าชายเสด็จมาเยือนคฤหาสน์ของพ่อเฒ่า

ในทันทีที่เจ้าชายประสบพักตร์องค์หญิง พระองค์ก็หลงรักองค์หญิงสุดหัวใจ คฤหาสน์ของพ่อเฒ่าวาลิแดดจึงได้จัดงานเลี้ยงครั้งใหญ่อีกครั้ง เป็นงานอภิเษกสมรสของเจ้าชายกับเจ้าหญิง พ่อเฒ่าวาลิแดดปลาบปลื้มยินดีเป็นที่สุดที่ทุกอย่างจบลงอย่างงดงาม

Bookmark the permalink.

Comments are closed.