นิทานธรรมะ เรื่อง กว่าจะรู้ได้ ก็เกือบสายไป

นิทานธรรมะ เรื่อง กว่าจะรู้ได้ ก็เกือบสายไป

ชายหนุ่มคนหนึ่งมีอาชีพจับปลาตามแม่น้ำมาขาย ทุกวันเขาจะต้องออกไปหาปลาเพื่อเลี้ยงชีพ จนกลายเป็นความคุ้นเคย กระทั่งชินชาในการอยู่กับอาชีพนี้ แม้วันไหนจะรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างไร เขาก็ต้องฝันใจไปทำงานเช่นทุกวันที่ผ่านมา

เช้ามืดวันหนึ่ง เขาได้เดินไปตามริมตลิ่งของสายน้ำที่เขาใช้หาปลาทุกวัน เท้าของเขาไปสะดุดเข้ากับถุงใบหนึ่ง เมื่อคลำดูแล้วก็คล้ายกับมีก้อนหินอยู่ในถุงนั้น ชายหนุ่มจึงถือติดมือไปด้วย แต่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญว่าในถุงมีอะไรซ่อนอยู่

ในขณะที่รอคอยให้ฟ้าสางเพื่อจะได้กู้อุปกรณ์จับปลากได้อย่างสะดวก เขารู้สึกเบื่อหน่ายกับการรอคอยวันใหม่ที่จะมาถึง และเพื่อเป็นการแก้ความเบื่อหน่าย เขาจึงหยิบสิ่งที่อยู่ในถุงแล้วก็ปาลงไปในแม่น้ำ ท่ามกลางความมืดสลัว ๆ ของเช้ามืด

ชายหนุ่มได้นั่งปล่อยอารมณ์เพื่อให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลาย ขณะเดียวกันก็หยิบสิ่งที่อยู่ในถุงขว้างลงไปในแม่น้ำด้วย เขาคิดว่าเป็นการฆ่าเวลาอย่างหนึ่ง เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ดีไปมากกว่านี้

เมื่อรอจนพระอาทิตย์ได้เคลื่อนตัวจนเห็นแสงสว่างของวันใหม่ เขาได้หยิบสิ่งที่อยู่ในถุงชิ้นสุดท้ายขึ้นมา ครั้นยกขึ้นเพื่อจะขว้างลงในแม่น้ำเช่นทุกครั้ง แสงของพระอาทิตย์ได้กระทบกับวัตถุนั้นแล้วเกิดเป็นประกายขึ้น เขาจึงได้ใช้สายตาเพ่งพินิจดูว่าสิ่งนั้นคืออะไร

เมื่อสายตาประกบกับวัตถุชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ ชายหนุ่มแทบช็อกผสมกับความรู้สึกดีใจอย่างยิ่ง เพราะสิ่งที่อยู่ในถุงที่เขาหยิบขึ้นมาก็คือ เพชร ที่มีมูลค่ามหาศาล เขาจึงได้เก็บเพชรเม็ดสุดท้ายไว้ด้วยความดีใจ

ชายหนุ่มคิดต่อไปว่าจะกระโดดลงไปงมเพชรที่เหลือในแม่น้ำ แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว เพราะแม่น้ำที่เชี่ยวกรากได้พัดเพชรเหล่านั้นหายไปกับสายน้ำเสียสิ้น ทำให้เขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก ที่ตนเองช่างไม่รู้จักพิจารณาสิ่งที่อยู่ใกล้ ๆ ตัว แต่พอตั้งสติได้ เขาก็ยังยิ้มได้ต่อสิ่งที่มีค่าชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่ในมือ

ทว่าสิ่งสำคัญกว่าการได้เพชรเม็ดสุดท้ายมาครองก็คือ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าจะทำอะไรในแต่ละครั้ง ชายหนุ่มจะรู้จักคิดก่อนเสมอ พร้อมกับใช้ปัญญาไตร่ตรองในทุกสิ่งที่เขาได้เกี่ยวข้อง

จากคนที่เคยทำอะไรอย่างเบื่อหน่าย แต่หลังจากมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันมาเป็นครูสอนชีวิต เขาก็กลายเป็นคนที่รู้จักมองชีวิตในมุมมองใหม่ที่เปลี่ยนไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตของเขาดีขึ้นเรื่อย ๆ และมีความสุขที่เกิดจากใจที่รู้เท่าทัน

Bookmark the permalink.

Comments are closed.