นิทานอีสป เรื่อง นกฉลาด

นิทานอีสป เรื่อง นกฉลาด

ครั้งหนึ่ง นกพิราบป่าตัวหนึ่งบอกนายพรานทั้งหลายที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งหนึ่งว่า บรรดาเสือในป่าใหญ่ใกล้ละแวกนั้นกำลังอพยพมาอยู่ในป่านี้เป็นจำนวนมาก เพราะป่านั้นกำลังแห้งแล้งทำให้พวกมันไม่มีน้ำกิน

เมื่อได้ฟังเช่นนั้น พรานป่าทั้งหลายก็ตกใจยิ่งนัก ต่างช่วยกันโค่นต้นไม้เป็นการใหญ่เพื่อใช้ทำรั้วล้อมบ้านกันไม่ให้เสือเข้าไปได้

เมื่อนกพิราบเห็นบรรดานายพรานทำเช่นนั้นก็แนะนำว่า ข้าคิดว่าพวกท่านควรหนีออกจากป่าไปเดี๋ยวนี้จะดีกว่า เพราะเสือเหล่านั้นเดินทางมาเกือบถึงแล้ว ขืนมัวตัดต้นไม้อยู่ พวกท่านจะต้องตกเป็นเหยื่อของเสือกันทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย



นิทานอีสป เรื่อง ความคิดของนกต่อ

นิทานอีสป เรื่อง ความคิดของนกต่อ

นักจับนกคนหนึ่งกางตาข่ายดักนกออก และนำนกพิราบเชื่อง ๆ จำนวนหนึ่งไปผูกไว้กับตาข่ายนั้น จากนั้นก็เดินไปหลบอยู่ในระยะไกลพอสมควรและคอยดูว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้น

สักครู่หนึ่งมีนกพิราบป่าจำนวนหนึ่งบินมาที่ตาข่ายดักนกนั้น และเข้าไปติดอยู่ในช่องตาข่าย นักจับนกจึงรีบวิ่งไปที่ตาข่ายและเริ่มดึงนกเหล่านั้นออกมาจากตาข่าย

พวกนกที่ติดตาข่ายอยู่ต่างตัดพ้อต่อว่านกพิราบทั้งหลายที่เป็นนกต่อ ว่าไม่ตักเตือนเมื่อเห็นบรรดาญาติพี่น้องของตนกำลังเดินเข้าไปตาข่ายดักนก

ในสภาพของเรา นกต่อทั้งหลายตอบ การหลีกเลี่ยงไม่ทำให้นายของเราขุ่นเคืองใจเป็นสิ่งที่สำคัญกว่าการได้รับคำขอบคุณจากญาติพี่น้องของเราเอง



นิทานอีสป เรื่อง นกพิราบกระหายน้ำ

นิทานอีสป เรื่อง นกพิราบกระหายน้ำ

นกพิราบตัวหนึ่งกระหายน้ำมากจนแทบขาดใจตาย เมื่อเห็นรูปแก้วน้ำใบหนึ่งที่วาดไว้บนแผ่นไม้แผ่นหนึ่ง ก็คิดว่าเป็นแก้วน้ำจริง ๆ นกพิราบจึงบินถลาลงไปที่แผ่นไม้ดังกล่าวเต็มกำลัง มันชนแผ่นไม้เสียงดังโครม และทำให้ปีกของมันหัก

แล้วนกพิราบที่กระหายน้ำจนตาลายก็ร่วงหล่นสู่พื้นดินและถูกผู้ยืนดูเหตุการณ์อยู่จับตัวไว้ทันที