นิทานอีสป เรื่อง นักฝึกนกเหยี่ยวและนกกระทา

นิทานอีสป เรื่อง นักฝึกนกเหยี่ยวและนกกระทา

นักฝึกนกเหยี่ยวคนหนึ่งใช้ตาข่ายของเขาจับนกกระทาได้ตัวหนึ่ง นกกระทาตัวนั้นอ้อนวอนเขาอย่างเศร้าสร้อยว่า โปรดปล่อยข้าไปเถิด ท่านนักฝึกนกเหยี่ยวผู้เก่งกาจ ข้าขอสัญญากับท่านว่าข้าจะรับใช้เป็นนกต่อล่อนกกระทาตัวอื่น ๆ ให้มาติดตาข่ายของท่าน

ไม่ ชายผู้นั้นพูดเสียงกร้าว แม้ข้ายังนึกไม่ออกว่าจะทำอะไรเจ้าตอนนี้ดี แต่ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปอย่างแน่นอน เพราะผู้ใดก็ตามที่พร้อมเสมอที่จะทรยศต่อพวกพ้องของตนเพียงเพื่อจะปกป้องตัวเองไว้ ผู้นั้นสมควรจะได้รับโทษที่ร้ายแรงยิ่งกว่าความตาย



นิทานอีสป เรื่อง นกเหยี่ยวและนกไนติงเกล

นิทานอีสป เรื่อง นกเหยี่ยวและนกไนติงเกล

ขณะที่นกเหยี่ยวตัวหนึ่งบินไปเกาะอยู่ที่คาคบไม้แห่งหนึ่งเพื่อเฝ้ารอจับกระต่ายป่าก็เห็นลูกนกไนติงเกลตัวหนึ่งอยู่ในรังนกบนต้นไม้นั้น

ขณะที่นกเหยี่ยวกำลังจะกินลูกนกไนติงเกลอยู่แล้ว แม่นกไนติงเกลก็บินกลับรังมาพอดี มันขอร้องไม่ให้นกเหยี่ยวกินลูกของมัน

นกเหยี่ยวได้ฟังเช่นนั้นก็พูดว่า ก็ได้ ข้าจะไว้ชีวิตลูกน้อยของเจ้า แต่เจ้าจะต้องร้องเพลงให้ข้าฟัง และต้องร้องให้ไพเราะที่สุด มิฉะนั้นข้าจะกินพวกเจ้าเสียทั้งแม่และลูก

แม่นกไนติงเกลจำใจร้องเพลงด้วยเสียงสั่นเทา แต่แล้วนกเหยี่ยวก็พูดว่า เจ้าร้องเพลงยังไง ไม่เห็นจะได้ความเลยสักนิด ว่าแล้วมันก็ตรงเข้าไปหานกทั้งสองเพื่อหมายจะกินให้สมอยาก

ทันใดนั้น ลูกธนูที่พุ่งมาจากคันธนูของนายพรานผู้หนึ่ง ก็วิ่งมาปักอกของนกเหยี่ยวและทำให้มันสิ้นชีวิตทันที